Recenzja książki "Dom nadziei" Macieja Palęckiego, wydawnictwa Rafael

Marcela Makowska, żona polskiego oficera nękana przez Gestapo, postanawia uciec   i odnaleźć męża ukrywającego się na Węgrzech. Tylko w przy nim widzi swoje dalsze losy i bezpieczeństwoswojej rodziny.

Podejmuje wraz dziećmi trud wyprawy poprzez niebezpieczeństwa wojny, nie bacząc na  pościg niemieckiej policji. Spotykają ją niecodzienne zagrożenia, ale i życzliwość obcych osób, dzięki którym udaje jej się wyjść z opresji.

Z pewnością historia ta zasługuje na uwagę, szkoda jednak, że autorowi brakło odpowiednich środków wyrazu. Od pierwszego rozdziału uderza natłok informacji, który sprawia, że trudno skupić się na wydarzeniach. Niejednokrotnie dramatyczne sytuacje przestawione są beznamiętnie, bez budowania koniecznego tu napięcia. Tym samym tonem, co opis postaci, autor opowiada o śmierci bohaterów oraz chwilach radosnych.

Zabrakło tu chyba znajomości psychiki ludzkiej, umiejętności wczuwania się w czyjeś uczucia, a także zdolności stopniowania emocji. Nagromadzenie niezwykłych zdarzeń, a przy tym lekkość w znajdowaniu rozwiązań sprawiają wrażenie braku autentyczności.

Odnosi się wrażenie, że autor opowiada zasłyszaną historię z dystansu młodego, niedoświadczonego człowieka.

Wydarzenia autentyczne – jak głosi okładka – z pewnością ważne dla uczestników, zasługują na poważne, profesjonalne potraktowanie.

 

 

 

                                                                                                             S.W.