Nie jesteśmy puszczalskie, dokument HBO

Film to, przynajmniej według reżyserki, Atheny Sawidis, dokument. Opowiada o podobnym zjawisku, jakie opisują „Galerianki”, jednak nie ma wymyślonej fabuły. Wszystko jest prawdziwe. I tu jest, moim zdaniem, największy problem. Jest zbyt mało prawdopodobny, za dużo pojawia się pytań o prawdziwość bohaterek i ich wypowiedzi. Rzeczywista wydaje się być tylko „burdel mama” , czy też profesjonalna prostytutka, wypowiadająca się w filmie. Ona nie chce pokazać twarzy, ma zmieniony głos, a język jakim się posługuje wydaje się bardzo naturalny. Inaczej ma się sprawa z bohaterkami. Młode dziewczyny, które chodzą grzecznie do szkoły, a w domach udają wspaniałe córki, uprawiają seks za pieniądze. Dlaczego jednak jedna z bohaterek na pytanie „co powiedzieliby twoi rodzice” mówi, że chyba by ją zabili, a jednocześnie pokazuje twarz w ogólnopolskim filmie? Głupota nastolatki czy fałsz filmu? Sama reżyserka przyznaje, że nie jest pewna, na ile dziewczęta sfingowały swoją opowieść, a ile w niej jest prawdy. Przyjmijmy jednak, że jest to prawda, bo wtedy możemy zająć się sednem filmu, a więc tym, co najważniejsze.

Dziewczyny występujące w filmie nie tyle zarabiają na prostytucji, ile bawią się tym. „Bo co innego mogłyby robić?” zastanawia się jedna z nich. To forma dowartościowania się, która, przy okazji daje niezłą kasę. Są zmanierowane, zepsute, naiwne, powiedziałby niejeden widz. Jednak czy tak jest naprawdę? Może one są po prostu samotne i nieszczęśliwe, chociaż zapewne na takie nie wyglądają.  Trudno ocenić jednoznacznie te dziewczyny, niewiele możemy powiedzieć także o rodzicach, którzy w filmie pojawiają się tylko w rozmowach dziewczyn i informacje o nich są raczej szczątkowe. Reżyserka nie ocenia, nie próbuje raczej dać odpowiedzi „dlaczego”. Po prostu pokazuje prawdę, bez względu na to, czy jest to film stricte dokumentalny, czy dziewczyny występujące w nim tylko zagrały swoje role.

Film obejrzałam z wypiekami na twarzy. Mimo wszystko, jest warty zobaczenia. Zmusza do zastanowienia się nad sytuacją młodych dziewcząt w naszym kraju. Czego potrzebują? Czego my, dorośli, im nie dajemy, że wolą, zamiast na lekcje tenisa angielskiego czy wyjść z przyjaciółmi do kina, udać się do mieszkania sponsora i zrobić tam wszystko, czego ten sobie zażyczy? Warto zobaczyć my móc wydać własną opinię i spróbować spojrzeć na te dziewczyny z dystansem, bez niepotrzebnego, moralizatorskiego nastawienia i poczucia wyższości nad tymi, które nie potrafią żyć inaczej.