Feminista, czyli kto? Jestem feministą – jestem lanserem?

Mało kto wpadnie na pomysł, że on jest w swoich zamiarach po prostu szczery. Że podoba mu się idea feminizmu, że rozumie problemy kobiet i chciałby przyczynić się do wyrównania szans. Nawet niektóre feministki patrzą na takich panów podejrzliwie. I chociaż mówi tak coraz więcej uczonych, ludzi ze świata polityki i kultury, wciąż wzbudzają wiele kontrowersji, nawet w środowisku feministycznym.

Anna Zawadzka, w tekście opublikowanym na stronach Feminoteki,  i lewicy.pl uważa, że feminiści chcą się przede wszystkim lansować. Swoją postawą pragną jedynie udowodnić słabym kobietom, kto tu tak  naprawdę rządzi i wygłaszając hasła feministyczne pozostają hipokrytami „Drodzy feminiści, zapłaćcie najpierw alimenty zamiast chwalić alimenciary za budowanie społeczeństwa obywatelskiego. Zadbajcie o antykoncepcję w swoich związkach zamiast grzmieć o prawie do aborcji. Weźcie urlop wychowawczy zamiast wysyłać na niego kolegów z pracy. Odwalcie czarną robotę przy manifach zamiast przemawiać z platformy w aureoli bezinteresownych nonkonformistów. Pomóżcie swoim koleżankom w potrzebie zamiast przechadzać się z nimi Nowym Światem. Wyplakatujcie nocą miasto i zapłaćcie mandat zamiast obnosić się z badzikami: I love feminism.” Radzi feministom pani Zawadzka. Dlaczego nie przyjdzie jej do głowy, że oni to już dawno zrobili? Że wszyscy mężowie, partnerzy, bracia, ojcowie feministek już spłacili swoje długi, kupują tabletki antykoncepcyjne swoim kobietom, wożą je do lekarzy przypominając o ważnych  badaniach, opiekują się dziećmi gdy ich żony pracują i wspierają ich kariery sami pozostając w cieniu? Że oni są, ale, zgodnie z oczekiwaniami Zawadzkiej, chcą dać szansę swoim kobietom, nie robiąc z tego jednocześnie wielkiej sprawy?

Ja wiem, że takich panów jest mało! Za mało by móc cieszyć się z wielkiej, społecznej rewolucji. Ale nie zgadzam się, że wszyscy ci, którzy mówią o sobie „jestem feministą”  robią to jedynie po to by stać się idolem tłumu zapatrzonych w nich kobiet. Może jestem naiwna i nie dostrzegam smutnej prawdy. Ale dlaczego każdego nieszczęśnika nazywającego siebie feministą oskarżać o hipokryzję? Czy w ten sposób same sobie nie kopiemy wielkiego dołu do trumny? Mówi, ze jest feministą –źle. Mówi, ze nie lubi feministek – jeszcze gorzej. Nie ma zdania – pewnie jakiś niedouczony kretyn. No to czego my, feministki, właściwie chcemy?
Pani Zawadzka doszukuje się w każdym zdaniu wygłoszonym przez mężczyznę – feministę podstępu. Czy jest nim zwykły koleś z ulicy, gej, czy też profesor Osiatyński, próbuje doszukać się trzeciego dna, które wcale nie musi istnieć. Obawiam się, że podobny pogląd reprezentują także inne kobiety. I w tym momencie odnajduję smutną prawdę. Wiem już, co sprawia, że tak wielu ludzi uważa feministki za rozwydrzone, głupie, wrzaskliwe baby. To  ta walka przeciwko wszystkim i wszystkiemu. Doszukiwanie się złego podtekstu tam, gdzie go nie ma. Niezadowolenie ze wszystkich, którzy mówią chociażby trochę w innym tonie. A przecież w feminizmie chodzi o równość, tolerancję i szansę dla wszystkich. Czy się mylę?

Nie chodzi mi, bynajmniej, o pianie z zachwytu nad każdym facetem, który nazwie się feministą. Ale dlaczego nie cieszyć się z tych, którzy swoją postawą udowadniają, ze naprawdę są feministami? Czy mamy nie wpuszczać do swojego, feministycznego, grona mężczyzn tylko ze względu na ich płeć?

Ja więc, jako feministka (ale chyba trochę inna niż Anna Zawadzka), powiem inaczej. Może naiwnie, może nazbyt optymistycznie mi zbyt podniośle? Jednak powiem to:

Panowie feminiści! Dzięki, że jesteście. Fajnie, że dostrzegacie problemy kobiet i nie są one dla Was banialukami. Cieszę się, że macie odwagę mówić o sobie „feminiści” i wierzę, że za słowami idą także czyny. Wierzę, że obowiązku domowe nie mają dla Was płci, a pozostanie z chorym dzieckiem w domu jest dla Was koniecznością rodzicielską, a nie macierzyńską. Wierzę, że wspieracie kobiety w swoim otoczeniu, ale macie jednocześnie swoje zdanie i nie dacie się stłamsić przez tych, którzy chcą Was ośmieszyć czy wpędzić w poczucie winy. Mam też szczerą nadzieję, że Wasze grono rośnie w siłę. Mozna się z niektórymi z Was zgadzać bardziej, z innymi mniej. Jednak to, ze mówicie głośno 'jestem feministą' to krok do przodu, który warto było zrobić!
Przypominam takze paniom, że to zależy od nas samych, od tego, co będziemy mówić, robić i jak wychowamy swoich synów.

Przy okazji, warto poczytać:
A czy ty jesteś feministą?