Dyskryminacja w dziecięcych kolorowankach?

Już od najmłodszych lat dziecko uczy się, że mama jest potrzebna głównie w kuchni, a tata to tylko fajny facet, z którym można pograć w piłkę. Mama czyta bajki i jest z dzieckiem 24 godziny na dobę, tata wpada na weekend albo po południami. Dziewczynka jest natomiast jedynie bierną obserwatorką wesołych zabaw chłopca. Ona musi bawić się lalkami, on z kolei zmuszony jest do zabawy samochodami. W jaki sposób dziecko uczy się tych schematów? Wystarczy zajrzeć do pierwszej lepszej kolorowanki albo gazety dla matek, w której aż roi się od reklam pełnych stereotypów.
Większość kolorowych książeczek dla dzieci absurdalnie pokazuje świat w barwach czarno-białych. Te gazetki ukazują jasno, gdzie jest miejsce kobiety, a gdzie mężczyzny. Nie dają szansy na odejście od stereotypu. W ten prosty sposób nasze maluchy uczą się, jak ma wyglądać ich życie.

Pierwszy z brzegu przykład. „Ćwiczenia dwulatka” z serii Akademia Malucha. Na okładce piękny obrazek. Mama-lisica targa torbę na zakupy, tata-miś siedzi za stołem popijając herbatkę. Prawda, że z życia wzięte? Zajrzyjmy do środka. Otwieram na losowej stronie (nr 5) i co widzę? Przede wszystkim, polecenia, które są, naturalnie, w formie męskiej. Jakby nie można było napisać w liczbie mnogiej! Co jeszcze rzuca się w oczy? Na każdej stronie widzimy rysunek mamy i jej córeczki. Gdzie jest tata? Pewnie pije herbatę…

Dziewczynki w kolorowankach bawią się lalkami albo obserwują wesoło grających w piłkę chłopców. Świat przedstawiony w tych książeczkach jest okrutnie stereotypowy. Uczy dzieci, że kobieta musi zajmować się domem i obsługiwać rodzinę. Pokazuje, że tata może być nieobecny w życiu dziecka i że nie ma zbyt wielkiego wpływu na jego wychowanie. Ukazuje również bierność dziewcząt i aktywność chłopców. Podkreśla, że dziewczynki muszą być spokojne i grzeczne, a chłopcy rozbawieni i zawsze w ruchu. Nie dopuszcza żadnych odchyleń. Nie jest możliwe by dziewczynka bawiła się samochodami. Od małego uczy się ją, że musi być matką! Oczywiście, zadbaną, bo największą atrakcją dla dziewczyn jest lusterko i możliwość pięknego ubrania się w różowe sukieneczki. On z kolei już wie, że powinien być sportowcem, a jako ojciec nie będzie się specjalnie liczyć, ewentualnie będzie ciekawostką w życiu swojego dziecka. Pokaże mu ewentualnie coś ciekawego, jednak niekoniecznie wpłynie na jego wychowanie.

Dzięki temu wszyscy wychowywaliśmy się ( i tak samo zostają wychowane nasze dzieci) w poczuciu jasno przydzielonych ról społecznych. Dyskryminacja zaczyna się już na etapie przedszkolnym, a nawet wcześniej! Jako rodzice możemy jednak to zmienić. Po pierwsze, wyrażając swój sprzeciw nie kupując książeczek, które przedstawiają jawnie niesprawiedliwy świat. Po drugie, co jest o wiele ważniejsze, możemy uczyć nasze dzieci akceptacji dla różnych pomysłów na życie, pokazywać im, że nie wszystko jest takie, jak to widać w książeczkach.

Mówić, rozmawiać, słuchać. Uczyć, że kobieta może być pilotem, a mężczyzna dobrym ojcem potrafiącym ugotować świetny obiad. Ale tego wszystkiego nauczymy je tylko wtedy, kiedy sami będziemy potrafili dać im przykład swoją postawą. A to jest, jak się okazuje, najtrudniejsze…