Eh,ci mężczyźni...

Kochamy ich, nie umiemy bez nich żyć, ich towarzystwo jest dla nas kojące. Uwielbiamy się do nich przytulać, całować ich, rozkoszujemy się ich pieszczotami. Lubimy się ich czasem poradzić, czasem miło jest się podrażnić, albo podyskutować na poważniejsze tematy. Bez nich stajemy się trochę smutne, trochę bardziej milczące... Lubimy, kiedy są przy nas, czujemy się dzięki nim pewniej i bezpieczniej, uwielbiamy ich komplementy, godzinami możemy od nich słuchać, jakie jesteśmy wspaniałe, piękne, dobre.. Uwielbiamy kochać się z nimi, podniecają nas, doprowadzają do szału z rozkoszy. Mężczyźni. Wspaniali bohaterowie naszych snów, nasi obrońcy, kochankowie i przyjaciele. Ale często to także wieczne problemy, zmartwienia, kłótnie i nerwy. Potrafią uprzykrzyć życie, złamać serce, niektórzy nie umieją się odczepić i nie rozumieją słowa „NIE”. Bywają też rozkosznie śmieszni, zabawni i infantylni. Upierdliwi, złośliwi, agresywni... Potrafią robić problem z niczego, chorobliwie zazdrośni, chcą zamknąć nas w złotych klatkach. Inni mamią, potem odchodzą, okłamują, zdradzają i niszczą. Przez nich mamy tyle zmartwień! Jacy oni są, ci nasi mężczyźni? Czasem lubimy się z nich troszeczkę pośmiać. Potrafią być rozkosznie głupiutcy, albo zaskakująco bezpośredni. Pewien facet, który spodobał się (na bardzo krótko) mojej dobrej koleżance, w czasie ich pierwszego ( i ostatniego ) spotkania u niego w domu z rozbrajającą szczerością rzekł „albo teraz idziemy do łóżka, albo wychodzisz i już tu nie wracasz”. Prawda, że typowe dla niektórych przedstawicieli rodu męskiego? Bywają i inni.. Jedna z moich przyjaciółek, co tu dużo gadać – trochę despotyczna osóbka, w czasie spotkania ze mną i moimi znajomymi w knajpie oznajmiła głośno swojemu facetowi, który chciał kupić sobie piwo „Kochanie! Przecież ty nie lubisz alkoholu”, na co ten spokojny człowiek ( co tu dużo gadać, życiowa dupa ) odrzekł „ Ah tak.. zapomniałem...masz rację” i nie wypił ani grama mimo namawiań wszystkich zgromadzonych ( oprócz jego ukochanej, oczywiście ) i mimo faktu iż zwyczajnie naraził się na śmieszność. Znam też przypadek faceta, którego żona, agresywna, ostra i trochę niezrównoważona babka, potrafiła uderzyć swojego mężczyznę po twarzy w towarzystwie np. rodziny, a on nie reagował... No cóż. Sam ją sobie wybrał, widziały gały co brały, ale chociaż trochę honoru można by od takiego faceta wymagać, czyż nie? Zdarzają się też mrożące krew w żyłach, ale zarazem śmieszne sytuacje. Słyszałam historię, kiedy facet przed wyjściem na wspólny wieczór w restauracji zapytał dziewczynę, czy na pewno ją stać na zapłacenie swojego rachunku... Inny, dobry i układny mąż, wyjeżdżając na wspólne, małżeńskie wakacje dopiero po kilkunastu kilometrach zorientował się, że w samochodzie.. brak jego żony! Jeszcze inny przedstawiciel płci męskiej już na drugiej randce zapytał dziewczynę, czy zostanie jego żoną, a na jej zdecydowany sprzeciw wyraził ogromne zdziwienie. Takich zabawnych anegdot jest cała masa! Jakie są Wasze doświadczenia z „dziwactwami” naszych ukochanych? Może znacie zabawne historyjki, którymi warto się podzielić z innymi? Rozgryźmy tych naszych mężczyzn...I jeszcze kilka dowcipów na poprawienie humoru JOna: Kochasz mnie?On: Do szaleństwa!Ona: A kiedy się pobierzemy?On: Nie bądź przewrotna i nie zmieniaj tematu.- Byli zaręczeni przez 20lat. Czemu się nie pobrali??- Ona nie chciała wyjść za niego kiedy pił, a on nie chciał się żenić, kiedy był trzeźwy.Ona: Dlaczego przesunąłeś termin naszego ślubu i dwa dni?On: Bo wtedy nasze srebrne gody wypadałby w sobotę, a tego dnia gram w brydża.Ona1: Mężczyźni są bardzo głupi! Ile razy są mi potrzebne pieniądze, robię mężowi awanturę i grożę, że wyjadę do mamy.Ona2: I co?? Skutkuje??Ona1: Oczywiście! Za każdym razem dostaję pieniądze na bilet!