Złe kobiety, recenzja książki

Z wielkim entuzjazmem wzięłam tę książkę do ręki zaintrygowana tytułem. Spodziewałam się poznać historię kobiet, których nazwiska od lat funkcjonują w zbiorowej świadomości jako stereotypowy synonim przebiegłości, fałszu, rozpusty.

Zagłębiając się  jednak w życie Kleopatry, Maty Hari, Katarzyny Wielkiej czy innych z dwudziestu dwu opisanych bohaterek zrozumiałam myśl przewodnią autora. Wbrew tytułowi nie stara się on szukać w nich winy, przeciwnie, znajduje mnóstwo argumentów tłumaczących takie, a nie inne postępowanie. I tu, dla mnie, zasługuje na ogromny szacunek chęć zrozumienia ciężkiego losu płci słabej u mężczyzny.

Często bowiem bywały one ofiarami trudnych okoliczności, brutalnego traktowania, czy też braku miłości. Charakteryzowała je inteligencja, przebiegłość i niezwykła zaradność w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Śmiało można powiedzieć, że znakomita większość przedstawionych tu kobiet wybiegała znacznie ponad swoja epokę poprzez odwagę w podejmowaniu trudnych decyzji, występowaniu przeciw panującym obyczajom, łamaniu utartych norm, przeciwko niesprawiedliwości.

Oczywiście  nie jest to cechą każdej z opisywanych postaci, znalazło się wiele naprawdę złych, wyzutych z uczuć, niezrównoważonych psychicznie osób, które również znalazły zrozumienie w oczach autora.
 
Być może pozycja luźno traktuje  źródła historyczne, pomija wiele znanych faktów i zawiera kilka błędów, jednakże ze względu na szeroki rozrzut na przestrzeni historii i terytorium opisywanych kreacji wydaje się to godne wybaczenia.

Zdecydowanie polecam!