Ona kochała Stalina

Otrzymała dobre wykształcenie, mówiła po francusku, grała na pianinie, jak przystało ówczesnej młodej arystokratce rosyjskiej.  Trudne dzieciństwo nauczyło ją życia. Jej matka, kobieta pragnąca miłości, wolności, pełna egzaltacji nie miała czasu zajmować się ani córką ani domem, dlatego Nadieżda już od najmłodszych lat nauczyła się prowadzenia domu, musiała być samodzielna i roztropna.

Tymczasem Stalin… z dzisiejszego punktu widzenia doskonale wiemy, kim był. Morderca,  potwór, dyktator – zło wcielone. Jednak Nadieżda poznała go jako przystojnego, pełnego uroku mężczyznę, który doskonale wiedział, jak postępować z kobietami. Wiele dam uległo złudnemu czarowi tego człowieka, który dla nas jest przestępcą i mordercą. Jednak to jest najgorsze w okrutnych ludziach, potrafią oczarować swoją osobą, rzucić czar. W Stalinie można było się więc zakochać…

Trudno myśleć, że po ślubie Nadieżda nie wiedziała, co się dzieje w otoczeniu męża. Była przy śmierci Lenina, a jako osoba inteligenta i wrażliwa musiała rozumieć, że nie było to naturalne i zwykłe odejście. Jednak już wtedy była matką ich pierwszego dziecka, Wasilija, z którym było dużo kłopotów. Być może dlatego wolała udawać przed sobą, że wszystko jest w porządku. Tymczasem Stalin powoli odkrywał swoje prawdziwe oblicze. Częste wybuchy złości wielokrotnie doprowadzały jego żonę do płaczu. Wódz potrafił być okrutny i złośliwy nawet, a może przede wszystkim, wobec najbliższych. Nadieżdza często uciekała od niego do rodziny w Leningradzie. Nawet w czasie porodu nie oszczędzono jej cierpienia. Rodzić pojechała sama, tramwajem, do położniczego szpitala. Jej życie było ciężkie; cały dom na jej głowie, tak samo opieka nad dziećmi – Wasilijem i Swietłaną. Stalin wszak nie martwił się pociechami. Wielu z otoczenia Stalina wiedziało, jak ciężko jest jego żonie. Wódz nie ukrywał przed towarzyszami swojego postępowania. Wielokrotnie poniżał ją przy gościach, publicznie obrażał. Jednak z drugiej strony, gdy tylko od niego uciekała, pisał długie, pełne rozpaczy listy, prosił, żeby wróciła.

Tymczasem Nadieżda będąc młodą kobietą była już inwalidką. Miała za sobą przynajmniej 10 aborcji, jej stan zdrowia był co najmniej niepokojący. Jednak starała się zawsze być osobą opanowaną, dla otoczenia była miła, spokojna. Poskutkowało to potwornymi migrenami, stanami depresyjnymi, problemami z sercem.

Stalin był człowiekiem okrutnym i chamskim. W czasie obiadów pluł na ścianę, rzucał w dzieci, w żonę skórkami od chleba, nie powstrzymywał się od przekleństw, ubliżał wszystkim wokół. Nadieżda tymczasem stawała się coraz bardziej obojętna.. Według jednego ze wspomnień powiedziała Stalinowi: „Wszystkich męczysz, mnie męczysz, naród zamęczyłeś...”. Była upokorzona, zmęczona i nieszczęśliwa. Nawet dzieci nie dawały jej radości.

Uroczysta kolacja z okazji 15-lecia rewolucji była dla niej ostatnią w życiu. Stalin jak zwykle upokarzał ją przy wszystkich rzucając w nią resztkami jedzenia. W ten sposób starał się zwrócić na siebie uwagę…Podobno w pewnym momencie krzyknął do niej „ej, ty, pij!”, na co ona odpowiedziała „nie jestem dla ciebie ej ty”, lecz została spokojna przy stole. W trakcie jedzenia Stalin dzwonił do swojej kochanki, jednak mimo to Nadieżda została. Wyszła o pierwszej w nocy, Stalin pojechał gdzieś na daczę. Na drugi dzień znaleziono jego żonę martwą. Jak umarła? Czy to było samobójstwo, czy morderstwo? Przypuszcza się, że żona Stalina targnęła na swoje życie. Tymczasem gazety pisały, że umarła na atak wyrostka robaczkowego. Wielu twierdzi, że popełniła samobójstwo, ponieważ to jej zlecono zamordowanie Stalina. Nie była w stanie tego zrobić, dlatego zabiła siebie. Jak było naprawdę…

Na podstawie wywiadu z Olgą Trifonową, autorką książki o życiu Stalina.
Tłum. A. Zakrzewska.