Za Zakrętem, Marika Krajniewska, recenzja

Książkę czyta się z ciężkim sercem, historie w niej przedstawione są wielkimi dramatami, o których nie każdy chce nawet myśleć. Opowiada o dwóch kobietach, które straciły w życiu ukochane dzieci. Zginęły w wypadku samochodowym jako zakochane nastolatki.

wspólna tragedia najpierw kobiety dzieli, z czasem jednak zaczyna łączyć. Obydwie matki żyją wspomnieniami i nie potrafią zacząć żyć na nowo. Ich ból prowadzi nas przez wszystkie strony lektury, trudno w niej o momenty radośniejsze, napawające nadzieją.

Książka przepełniona jest smutkiem i nie każdemu odpowiada taki rodzaj lektury. Nie ma w niej miejsca na optymizm, aż do ostatnich stron, które jednak czytelnik odbiera z niedowierzaniem. Niepotrzebnie autorka sili się na dawanie nadziei tylko po to, by móc zakończyć powieść akcentem optymistycznym, zupełnie nie pasującym ani do książki ani do sytuacji i charakteru opisywanych wcześniej kobiet.

Autorka doskonale wczuwa się w role swoich bohaterek, opisuje ich dramaty, myśli, pragnienia. Smutna powieść, która wielu przypomni o tym, co w ich losach jest najwazniejsze.

„Za Zakrętem” jest lekturą męczącą, jednak czasami warto zagłębić się i w takie bardzo trudne problemy. Ale przecież nawet w największych dramatach szuka się odrobiny nadziei, tu, aż do końca, jest tylko ból, cierpienie, epatowanie potwornymi wspomnieniami.