Nakarmić Wilki, Maria Nurowska, recenzja książki

Zaskakujące, jak książka o wilkach może być niezwykła. Jak wiele można dowiedzieć się z niej zarówno o tych stworzeniach, ale i ludziach. Tych „złych”, którzy na nie polują i „dobrych”, którzy je bronią. O ich ambicjach, potrzebach i motywach. Chociaż autorka staje po stronie „dobrych”, nie odczuwa się z jej strony nienawiści do ludzi, którzy chcą wilki tępić. Rozumie, że im brakuje wiedzy, a nie serc.

Książka, mogłoby się wydawać, porusza mało ciekawy temat. Oto młoda doktorantka, Katarzyna,  wyrusza w Bieszczady by badać zwyczaje wilków. Zamieszkuje z dwoma innymi badaczami w całkowicie odciętej od cywilizacji chatce. Największym marzeniem dziewczyny jest obserwacja wilczych zwyczajów z bliska. Zrobi wszystko, nawet kosztem własne zdrowia i bezpieczeństwa, by podejrzeć obiekt swojej fascynacji. Jest również niezwykle ambitną, bezkompromisową i twardą bojowniczką o życie wilczych przyjaciół, które jest w niebezpieczeństwie. Ludzie chętnie pozbywają się wilków , zabijają je w nierównej walce wierząc, że tylko w ten sposób ochronią swoje owce. Katarzyna wie, że to nieprawda, jednak przekonanie o tym mieszkańców bieszczadzkich wiosek nie jest proste.

Ta lektura jest niezwykła., Wzrusza do łez, wciąga i sprawia, że zaczyna się kochać wilki, które do tej pory mogły wydawać się złymi bestiami. Okazują się jednak niezwykle mądrymi, wrażliwymi istotami, których życie jest w wielkim niebezpieczeństwie. Nurowska otwiera oczy wszystkim, którzy oskarżają wilki o mordowanie owiec i ludzi. Pokazuje, kto naprawdę jest katem, a kto ofiarą.

Polecam tę książkę wszystkim, nie tylko wielbicielom przyrody. Jest to fascynująca lektura, która zaskakuje i wciąga.