Safona, poetka miłości

Prawdopodobnie pochodziła  z wyspy Lesbos, gdzie opiekowała się nią matka i bracia. To stąd wywodzi się nazwa „lesbijka”. Przypuszcza się bowiem, że poetka miłość do kobiet ceniła wyżej niż do mężczyzn, chociaż przecież była żoną i matką. Kiedy dorosła musiała wyjść za mąż za kupca, Kerkilasa. Nie był jej wielką miłością, ale z ich krótkiego (Safona szybko została wdową) związku przyszła na świat córka, Kleis. Nie było Safonie łatwo. Pochodziła z rodu arystokratycznego, którego członkowie nie zgadzali się na nieludzkie rządy tyranów. Z tego powodu Safona musiała dwa razy opuścić rodzinne strony. Na wygnaniu było jej bardzo ciężko, tęskniła za Lesbos, za wszystkim, co tak dobrze znała i kochała.

Kiedy powróciła na ukochaną wyspę założyła szkołę dla dziewcząt. To dzięki niej kobiety mogły nauczyć się czegokolwiek, zdobyć umiejętności, które były im potrzebne do przyszłego życia. Safona uczyła młode dziewczyny poezji, muzyki, dobrych manier. Swoje uczennice traktowała bardzo serdecznie, darzyła je wielką przyjaźnią. Pragnęła, żeby kobiety przestały być zależne od mężczyzn, na to jednak, musiałaby czekać długie wieki.... Współcześnie nazwalibyśmy ją „feministką”, a wtedy walka o prawa kobiet była nieporównywalnie trudniejsza niż dziś, w naszym kraju.

 Jej uczuciowy stosunek do uczennic stał się przyczyną wielu plotek, niedomówień i aluzji do 'lesbijskiej miłości'. 'Lesbijskiej' od nazwy wyspy, Lesbos. Niektórzy twierdzą, że Safona wręcz zmuszona była do miłości lesbijskiej, gdyż na wyspie prawie nie było mężczyzn. Wszyscy mężczyźni zostali albo wygnani z wyspy z przyczyn politycznych, albo zmuszeni do walk.

Nie wiadomo, czy Safona była lesbijką, czy po prostu kochała swoje uczennice tak, jak się kocha przyjaciółki. Jednak niektóre z jej wierszy są wręcz hymnami pochwalnymi poświęconymi kobietom. Jej poematy opiewały piękno, dobro i delikatność kobiet.
Twórczość Safony jest pełna wielkich, pięknych uczuć, jest w niej też ogromna siła i wiara. Wiara w piękne, nieskazitelne uczucie. Jej poezja świadczy o wielkim talencie autorki, jest w niej pasja, uczucia, subtelność i wrażliwość. Budowa wierszy zadziwia precyzją, rytmem i doskonałą konstrukcją. Podziw budzą czyste, piękne obrazy przekazane prostym i harmonijnym językiem.

Jej życie nie jest nam dokładnie znane. Nie wiemy nawet, jaką śmiercią umarła. Wiemy tylko, że zmarła w wieku sześćdziesięciu lat. Niektórzy uważają, że Safona popełniła samobójstwo. Najpiękniejsze tłumaczenie jest takie, że to bogowie znudzeni własnym towarzystwem posłali po nią, pragnąc poznać kogoś, kto umili im życie pięknymi pieśniami.

Safona była i jest ceniona przez późniejszych poetów. Podziwiał ją też Solon, wielki grecki polityk, filozof Platon i Antypater, który nazwał ją 'Homerem żeńskiego narodu'.
Jej poezja zachwycała Kochanowskiego, Byrona i Marię Pawlikowską-Jasnorzewską, która poświęciła tej wielkiej poetce cykl utworów.

Niestety, niewiele pozostało z utworów Safony. Część z nich została zniszczona. Na szczęście niektóre pozostały i dziś możemy podziwiać niezwykłe wiersze pierwszej poetki.



'Nagle Eros wstrząsnął moim sercem,
jak górski wicher, co uderza w dęby'
Safona

a.z.